4 Ağustos 2011 Perşembe

Sanırım Ben Doğmadım (:

Anneme bugün aynen şöyle söyledim: "Anne ben hayatımın kitabını yazıcam. Bana hamileliğini, bebekliğimi, çocukluğumu anlatsana."
Zaten az çok biliyorum da ayrıntılarıyla öğreniyim dedim. Annemden cevap: "Amaan zaten zordu hamileliğim, aşeriyodum, midem bulanıyordu hep hastanede yattım. Zaten sen içimde serumla büyüdün."
Şimdi güler misin ağlar mısın :) Neyse zorla soruyorum, cımbızla ağzından cevap alıyorum. Dedim bende anne sanırım ben doğmadım. Zaten yanlışlıkla olmuşum. Bu kadar mı konuşmayı sevmez bir insan ya. Ben neysem annem tam tersim :)
Hep aynı şeyi söyler annem, aynı baban gibisin diye. Aynen öyle aynen babam gibiyim. Anneme hastalıklarım hariç hiçbirşeyim çekmemiş. He birde sabrım annem. Sonra dedim bende anne ya ben hep babamla senin iyi huylarını almışım. İnsanın hiç mi kötü huyu olmaz ya falan diyorum :D
Ukalasın işte diyor aynı baban gibi (:
Seviyorum ama onu ya, çok çok hemde...
Birde bugün hüzünlendik ana-kız. Diyo sen gidince ben napcam. Ev sessiz olur. Ben cıvıl cıvıl seviyorum. Bende tabi hemen kendime çeviririm olayı. Aile bensiz tabiki sessiz. Evde benden başka kimsenin sesi çıkmadığı için :)
Neyse uzatmayalım. Arıcam bugünleri biliyorum. Annemin ağzından cımbızla laf almayı, babama bıdı bıdı birşey anlatırken "Of tamam kızım yeter artık!" dedirtmeyi, Hakanla kısır döngü olan muhabbetimiz: "Nabin? Nabim? Sen nabin? Nabim?" olan konuşmamızı. Herşeyi...

Hadi biraz duygusallaşalım...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder