25 Ekim 2016 Salı

Kafa Karıncalanması

Sürekli kararsızım..
Başa dönüp dönüp sorgulamaktan,
Hep aynı hengamenin içinde sıkışmaktan,
Bir türlü seçmem gereken yolu bulamamaktan,
Yoruldum.
Kendimden yoruldum ben.
Artık durmam lazım!
Geçmişi ardımda bırakıp ilerlemem lazım!
Bazı konularda yenilmiş olabilirim.
Zaman kaybettim evet.
Yıprandım, yıpratıldım ona da tamam.
İş de bulamıyorum madem,
E bir yerden tutunmam gerek.
Tutunmam gereken yeri biliyorum bilmesine ama bilmek işime gelmiyor o ayrı.
Zor olan kısım o çünkü.
Tekrar bir süreç olacak.
Tekrar yeni bir dönem.
Yeni stresler.
Kaldıramam diye korkuyorum.
Ama bir yandan yapacak başka seçeceğim kalmadı.
Bir önceki süreçte yaptığım hatalardan ders çıkararak ilerlemem lazım.
Güçlü olmak istiyorum.
Kendime inanmak istiyorum.
Kendimi sevmek istiyorum!

22 Ekim 2016 Cumartesi

Umut

Bir insana gerçekleştiremeyeceğiniz sözler vermeyin.
Aynı gökyüzüne bakarak hayal kurmayın.
Kurduysanız yarı yolda bırakmayın.
Umut vermeyin.
Parça pinçik etmeyin bir insanı.
Uykularını kaçıracak kadar sevdirmeyin kendinizi.
Sevdiriyorsanız da durun arkasında aşkınızın.
Aşk cesaret ister.
Sorumluluk ister.
Yürek ister YÜREK.
ADAM olan sevsin.
Yoksa kimsenin peşinden koşup sevdirmeyin kendinizi.
Gözlerinin içine baka baka aşık etmeyin.
Kirpiklerinizi değdirmeyin yanağına.
Parmak uçlarınızla sevmeyin ellerini.
Yazık etmeyin, heder etmeyin, mundar etmeyin be!
Madem sahip çıkmayacaksınız ne diye yapıyorsunuz bunca olanı?
Bir insanın zamanını çalmak,
Hayatına girip çıkmak,
Bütün herşeyini altüst etmek bu kadar kolay mı?
Kolay mı bozuk para harcar gibi aşkı harcamak?
Bitti deyice bitiyor mu hemen?
Aşk herşeyden önemlidir.
İşten, güçten, dünyadaki, evrendeki herşeyden daha güçlü bir şeydir.
Sihirlidir..
Heryerde bulunmaz.
Herkeste bulunmaz.
Herkes bulamaz.
Herkes yaşamaz.
Yazık be..
Acınası herşey...

21 Ekim 2016 Cuma

Sa rıl mak.

Kendi kendine sarılmak komik bence.
Yada düpedüz yalnızlığın göstergesi.
Ekimin sonundayız.
Kış geldi artık.
Yada sonbahar, hava soğuk işte kelimelerin ne önemi var.
Ben önceden derdim ki: " Sonbahar, yüreğimin yeşerdiği mevsim.."
Yokmuş öyle birşey.
Dibine kadar yalnızım.
Dün gece kendi kendime sarılıp ısınmaya çalışırken buldum kendimi.
Acı acı güldüm sonra.
Acıdım kendime ya.
Yalnızlığıma acıdım.
Antidepresanların artık beni uyuşturmasına, hissizleştirmesine acıdım.
Gerçi uykumu da getirmez oldular eskisi gibi bayıltmıyorlar.
Yaşım büyüdükçe, olgunlaştım.
Olgunlaştıkça, değiştim.
Değiştikçe, kendimi sevmemeye başladım.
Çünkü eskisi gibi herşeyden mutlu olan ben yok oldu.
Pollyannalığım bitti anlayacağınız.
Buralara da gelmez oldum.
Ama yazmak meditasyon gibi daha önce söylemiştim.
Her ne kadar bu blog adımın eskisi gibi hakkını veremesem de yazmak istiyorum .
Rahatlamam lazım bir yerde...