21 Ekim 2016 Cuma

Sa rıl mak.

Kendi kendine sarılmak komik bence.
Yada düpedüz yalnızlığın göstergesi.
Ekimin sonundayız.
Kış geldi artık.
Yada sonbahar, hava soğuk işte kelimelerin ne önemi var.
Ben önceden derdim ki: " Sonbahar, yüreğimin yeşerdiği mevsim.."
Yokmuş öyle birşey.
Dibine kadar yalnızım.
Dün gece kendi kendime sarılıp ısınmaya çalışırken buldum kendimi.
Acı acı güldüm sonra.
Acıdım kendime ya.
Yalnızlığıma acıdım.
Antidepresanların artık beni uyuşturmasına, hissizleştirmesine acıdım.
Gerçi uykumu da getirmez oldular eskisi gibi bayıltmıyorlar.
Yaşım büyüdükçe, olgunlaştım.
Olgunlaştıkça, değiştim.
Değiştikçe, kendimi sevmemeye başladım.
Çünkü eskisi gibi herşeyden mutlu olan ben yok oldu.
Pollyannalığım bitti anlayacağınız.
Buralara da gelmez oldum.
Ama yazmak meditasyon gibi daha önce söylemiştim.
Her ne kadar bu blog adımın eskisi gibi hakkını veremesem de yazmak istiyorum .
Rahatlamam lazım bir yerde...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder